Qanadları Sındırılan Ümidlər
25 dekabr 2024. Bu tarix sadəcə təqvimdə bir gün deyil, Azərbaycan cəmiyyətinin yaddaşına ağır bir sükut kimi həkk olundu. Həmin gün Bakıdan havaya qalxan AZAL təyyarəsi təkcə sərnişinləri deyil, onlarla ailənin ümidlərini, planlarını və sabaha olan inamını da özü ilə apardı.
Uçuş adi başlamışdı. İnsanlar öz yerlərində əyləşmiş, bəziləri pəncərədən aşağıda qalan şəhərə son dəfə baxmışdı. Hər kəsin fikri öz həyatındaydı: qovuşmalar, ayrılıqlar, başlanğıclar… Heç kim bilmirdi ki, bu uçuş yarımçıq qalacaq. Səma hər zaman azadlığın simvolu olub, amma o gün səma etibarı sındırdı.
Qazaxıstanın Aktau şəhəri yaxınlığında baş verən qəza bir anın içində faciəyə çevrildi. Saniyələr içində həyatla ölüm arasındakı xətt silindi. Təyyarə yerə çırpılanda təkcə metal parçalanmadı — insan taleləri parçalandı. Bu hadisə bizə bir daha göstərdi ki, təhlükəsizlik yalnız texniki məsələ deyil, həm də insan məsuliyyətidir.
Faciədən sonra ortaya çıxan suallar cavablardan çox oldu. Qəzanın səbəbləri ilə bağlı müxtəlif ehtimallar səsləndirildi, istintaq başladıldı. Amma cəmiyyət üçün əsas sual dəyişməz qaldı: bu fəlakətin qarşısını almaq mümkün idimi? Bu sual təkcə mütəxəssislərə deyil, bütün dünyada aviasiya təhlükəsizliyinə cavabdeh olan strukturlara ünvanlanır.
AZAL-ın bu qəzası bir ailənin deyil, bir xalqın dərdinə çevrildi. Həlak olanların arxasında gözləyən analar, susan telefonlar, yarımçıq qalan söhbətlər qaldı. Sağ qalanlar isə o günü yaddaşlarında bir ömürlük daşıyacaqlar — hər səsdə, hər uçuşda, hər göy üzünə baxanda.
Bu faciə bizi düşünməyə məcbur edir: insan həyatı statistik rəqəm deyil. Hər bir rəqəmin arxasında bir ad, bir ömür, bir ailə dayanır. Aviasiyada təhlükəsizlik məsələləri kağız üzərində deyil, real həyatda, real məsuliyyətlə həll olunmalıdır.
Qanadları sındırılan bu təyyarə bizə acı bir həqiqəti xatırlatdı: səma hər zaman mərhəmətli olmur. Amma ədalət, şəffaflıq və məsuliyyət olarsa, bəlkə də gələcək uçuşlar daha təhlükəsiz olar. Həlak olanların xatirəsi isə yalnız yasla deyil, dərs çıxarmaqla yaşadılmalıdır.
Uçuş adi başlamışdı. İnsanlar öz yerlərində əyləşmiş, bəziləri pəncərədən aşağıda qalan şəhərə son dəfə baxmışdı. Hər kəsin fikri öz həyatındaydı: qovuşmalar, ayrılıqlar, başlanğıclar… Heç kim bilmirdi ki, bu uçuş yarımçıq qalacaq. Səma hər zaman azadlığın simvolu olub, amma o gün səma etibarı sındırdı.
Qazaxıstanın Aktau şəhəri yaxınlığında baş verən qəza bir anın içində faciəyə çevrildi. Saniyələr içində həyatla ölüm arasındakı xətt silindi. Təyyarə yerə çırpılanda təkcə metal parçalanmadı — insan taleləri parçalandı. Bu hadisə bizə bir daha göstərdi ki, təhlükəsizlik yalnız texniki məsələ deyil, həm də insan məsuliyyətidir.
Faciədən sonra ortaya çıxan suallar cavablardan çox oldu. Qəzanın səbəbləri ilə bağlı müxtəlif ehtimallar səsləndirildi, istintaq başladıldı. Amma cəmiyyət üçün əsas sual dəyişməz qaldı: bu fəlakətin qarşısını almaq mümkün idimi? Bu sual təkcə mütəxəssislərə deyil, bütün dünyada aviasiya təhlükəsizliyinə cavabdeh olan strukturlara ünvanlanır.
AZAL-ın bu qəzası bir ailənin deyil, bir xalqın dərdinə çevrildi. Həlak olanların arxasında gözləyən analar, susan telefonlar, yarımçıq qalan söhbətlər qaldı. Sağ qalanlar isə o günü yaddaşlarında bir ömürlük daşıyacaqlar — hər səsdə, hər uçuşda, hər göy üzünə baxanda.
Bu faciə bizi düşünməyə məcbur edir: insan həyatı statistik rəqəm deyil. Hər bir rəqəmin arxasında bir ad, bir ömür, bir ailə dayanır. Aviasiyada təhlükəsizlik məsələləri kağız üzərində deyil, real həyatda, real məsuliyyətlə həll olunmalıdır.
Qanadları sındırılan bu təyyarə bizə acı bir həqiqəti xatırlatdı: səma hər zaman mərhəmətli olmur. Amma ədalət, şəffaflıq və məsuliyyət olarsa, bəlkə də gələcək uçuşlar daha təhlükəsiz olar. Həlak olanların xatirəsi isə yalnız yasla deyil, dərs çıxarmaqla yaşadılmalıdır.
Müxbir: Qızılgül İbrahimova