14 Fevral - Sevgililər Günü
Sevgi… İnsan həyatının ən saf, ən dərin və bəlkə də ən incə hissidir. O görünməzdir, amma varlığı bütün həyatımızı dəyişməyə qadirdir. Hər il 14 fevral gələndə sanki ürəklər bir az daha həssas olur. İnsanlar deməyə cəsarət etmədikləri sözləri xatırlayır, içlərində saxladıqları hisslərlə üz-üzə qalırlar. Bu gün şəhər işıqlanır, vitrinlər qırmızı ürəklərlə bəzənir. Amma hər ürək eyni dərəcədə xoşbəxt olmur. Kimisi əl-ələ gəzir, kimisi isə xatirələrin əlindən tutub tək addımlayır. Çünki sevgi təkcə qovuşmaq deyil… Bəzən gözləməkdir. Bəzən susmaqdır. Bəzən də buraxmaqdır.
Sevgililər Gününün tarixi qədim Roma dövrünə gedib çıxır. Rəvayətə görə, imperator II Klaudius gənc əsgərlərin evlənməsini qadağan etmişdi. O düşünürdü ki, subay kişilər daha güclü döyüşər. Amma Valentin adlı bir insan sevginin qadağalara sığmadığını bilirdi. O, gizlicə iki ürəyi birləşdirirdi. Çünki sevgi onun üçün qorxudan daha böyük idi. İnandığı hiss uğrunda həyatını belə qurban verdi. Bəlkə də bu gün bir "səni sevirəm" deməyə çətinlik çəkiriksə, onun cəsarətini xatırlamalıyıq.
Bu gün insanlar bir-birinə çiçək verir, şokolad alır, məktublar yazır. Amma 14 fevral hədiyyələrin deyil, diqqətin və anlayışın günüdür. Bəzən bir mesaj, bir səmimi baxış, bir "yaxşı ki, varsan" cümləsi insanın bütün dünyasını dəyişə bilər. Çünki sevgi maddi deyil - o, ürəyin ehtiyacıdır. Sevgi yalnız iki insan arasında yaranan romantik hiss deyil. O, ananın səsindəki qayğıda, dostun sədaqətində, ailənin səssiz dəstəyində yaşayır. Sevgi insanı ayaqda saxlayan, ona ümid verən ən böyük gücdür. Amma biz bəzən bunu deməyə gecikirik, hisslərimizi içimizdə saxlayırıq. Halbuki həyat susmaq üçün çox qısadır. Sevgi zəiflik deyil. Əksinə, ən böyük gücdür. Birini həqiqətən sevmək - ürəyini ona etibar etməkdir. Bu isə hər kəsin bacardığı bir şey deyil. Sevdiyini deməkdən çəkinmə. Dəyər verdiyini göstərməkdən qorxma. Çünki bir gün demədiklərin peşmanlığa çevrilə bilər. Sevgi həyatın ən böyük dəyəridir və onu qorumaq, yaşatmaq, paylaşmaq hər birimizin əlindədir.
14 fevral sadəcə bir tarix deyil…
Bu gün ürəyin danışdığı gündür.
Jurnalist Xumar Emilqızı
Sevgililər Gününün tarixi qədim Roma dövrünə gedib çıxır. Rəvayətə görə, imperator II Klaudius gənc əsgərlərin evlənməsini qadağan etmişdi. O düşünürdü ki, subay kişilər daha güclü döyüşər. Amma Valentin adlı bir insan sevginin qadağalara sığmadığını bilirdi. O, gizlicə iki ürəyi birləşdirirdi. Çünki sevgi onun üçün qorxudan daha böyük idi. İnandığı hiss uğrunda həyatını belə qurban verdi. Bəlkə də bu gün bir "səni sevirəm" deməyə çətinlik çəkiriksə, onun cəsarətini xatırlamalıyıq.
Bu gün insanlar bir-birinə çiçək verir, şokolad alır, məktublar yazır. Amma 14 fevral hədiyyələrin deyil, diqqətin və anlayışın günüdür. Bəzən bir mesaj, bir səmimi baxış, bir "yaxşı ki, varsan" cümləsi insanın bütün dünyasını dəyişə bilər. Çünki sevgi maddi deyil - o, ürəyin ehtiyacıdır. Sevgi yalnız iki insan arasında yaranan romantik hiss deyil. O, ananın səsindəki qayğıda, dostun sədaqətində, ailənin səssiz dəstəyində yaşayır. Sevgi insanı ayaqda saxlayan, ona ümid verən ən böyük gücdür. Amma biz bəzən bunu deməyə gecikirik, hisslərimizi içimizdə saxlayırıq. Halbuki həyat susmaq üçün çox qısadır. Sevgi zəiflik deyil. Əksinə, ən böyük gücdür. Birini həqiqətən sevmək - ürəyini ona etibar etməkdir. Bu isə hər kəsin bacardığı bir şey deyil. Sevdiyini deməkdən çəkinmə. Dəyər verdiyini göstərməkdən qorxma. Çünki bir gün demədiklərin peşmanlığa çevrilə bilər. Sevgi həyatın ən böyük dəyəridir və onu qorumaq, yaşatmaq, paylaşmaq hər birimizin əlindədir.
14 fevral sadəcə bir tarix deyil…
Bu gün ürəyin danışdığı gündür.
Jurnalist Xumar Emilqızı